Wie is Jennifer?

Jennifer Ebecilio is initiator van het Talentennetwerk G.E.T.connectednow, bedrijfsadviseur bij verandertrajecten en diversiteit, en personal coach. Ze geeft workshops en trainingen, organiseert netwerkbijeenkomsten en is in te huren als spreker of dagvoorzitter. Ook geeft ze lezingen op het gebied van diversiteit, bewustwording, authenticiteit en personal branding. Ze is moeder van twee kinderen en woont samen met de vader van haar kinderen. In november rondde Jennifer het bestuurderstraject Topvrouwen in de FNV bij het ROI af.

Jennifer, wat maakte dat jij je aanmeldde voor Topvrouwen in de FNV?

Ik kreeg veel aanmoedigingen van vrienden, klanten en mensen uit mijn netwerk, om me aan te melden. Bovendien kende ik de FNV al goed doordat ik actief ben als trainster ‘Erkenning voor verworven competenties’, een initiatief waarmee we vrouwen die ‘maar huisvrouw’ zijn leren wat hun competenties en mogelijkheden zijn voor een al dan niet betaalde baan buiten de deur.

Zie je jezelf als carrièrevrouw?

Carrière maken staat voor mij voor datgene doen wat je leuk vindt en waar je goed in bent, of goed in wilt worden. De baas zijn en veel geld verdienen vind ik niet zo belangrijk. Ik hoef niet hoog in een organisatie te zitten, maar een strategische plek bekleden waar ik invloed kan uitoefenen geeft mij wel voldoening. Als mensen mij vragen wat voor werk ik doe, zeg ik : “Ik werk niet, ik doe alleen dingen die ik leuk vind. Ik doe dat waar ik goed in ben”. Ik praat graag (én veel), zinvol en met inhoud en daarvan heb ik gewoon mijn werk gemaakt.

Ja, ik heb inderdaad een eigen bedrijf, adviesbureau Select Us. Met Select Us geef ik bedrijfsadviezen op HRM gebied. Het ene moment werk ik op strategisch niveau en lunch ik met de directeur van een instantie of Voorzitters van Raden van Bestuur. Het andere moment doe ik operationeel werk en eet ik een boterham achter de pc. Ik zie mezelf niet echt als topvrouw. Het zijn anderen die mij zo betitelen en dat vind ik een hele eer omdat dat betekent dat ik íets te weeg breng. Wel zie ik dat ik tussen de topvrouwen pas wat betreft mijn overgave, bemoeizucht en drang om beter of anders te willen. Met de netwerkbijeenkomsten die ik organiseer wil ik de voordelen laten zien van diversiteit en empowerment van vrouwen in de top van organisaties en bedrijven. Alles door elkaar, dat werkt het best. Ik praat niet over diversiteit, ik laat het vooral zien en moedig anderen aan om datzelfde te doen.

Denk je dat er zoiets bestaat als “vrouwelijk leiderschap”?

Ja. Vaak zie je dat vrouwen mannelijk gaan doen. “Waarom?”, Vraag ik dan. Als manager kan men je maken of breken. Het is wel degelijk mogelijk je als vrouw staande te houden in een (vaak wit) mannen bolwerk, maar je moet wel weten hoe. Ik coach vrouwen in topfuncties en geef hen het advies niet teveel na te denken bij dat wat zij willen bereiken. Werk gewoon vanuit je eigen kracht. Mannen zijn zakelijker. Ga dat gedrag niet nabootsen en laat je minder door je emoties leiden. Het gaan om authentiek leiderschap. Kijk dicht bij jezelf hoe je kunt bereiken wat je wilt, vraag om feedback en laat je coachen.

Jij bent vast een voorstander voor een quotum voor vrouwen in topfuncties!

Nee, ‘quota’ opleggen is zo gedwongen. Vrouwen hebben genoeg potentie en kunnen genoeg laten zien. Quota is iets voor besluiteloze besluitnemers. Zij zijn degene die vrouwen niet aannemen. Wat dat betreft zijn quota dan wel handig. Maar je wilt als vrouw toch niet aangenomen worden alleen omdat je vrouw bent, toch?

Tegelijk wil ik me nu wel eens hard maken om meer vrouwen in management, directie en raden van bestuur te krijgen. Men kijkt nu eenmaal uit naar wat bekend is. Mannen ‘kennen’ nog wel iemand. Ze zoeken dan naar het herkenbare. Een bestuurder is voor hen dan ook vaak automatisch een man, een witte man. Als ik met een vrouw aankom zijn ze eerst verbaasd, helemaal als het een zwarte vrouw is. Na die shock kijken ze pas naar haar competenties, en zijn ze vaak positief verrast. Gelukkig maar!

Wat is het belangrijkste wat je geleerd hebt bij Topvrouwen in de FNV?

Als vrouwen elkaar in waarde laten kunnen ze elkaar veel verder helpen. Jammer genoeg werd dat niet door alle vrouwen in het traject toegepast. Het ging bij enkelen teveel om het eigen belang, niet om hoe ver ‘we’ in het traject konden komen. Terwijl je samen zoveel meer kunt bereiken! Anderen hebben kwaliteiten die ik niet heb en andersom. Met een aantal kon ik goed opschieten, die snapten het principe en zagen het niet als een wedstrijd. Anderen begrijpen niks van geven en nemen, (kennis) delen en netwerken. Jammer, een gemiste kans! Ellebogenwerk en het krabbemand-effect wordt nog te vaak toegepast, waardoor het soms vechten tegen de bierkaai is. Wat ik met name geleerd heb is ‘delen’.

Topvrouwen in de FNV was bedoeld voor ‘allochtone vrouwen’. Hoe vind je het om als ‘allochtone vrouw’ te worden aangeduid?

Verschrikkelijk! Ik ben er trots op vrouw en een gezond mens te zijn. Dat ik een kleurtje heb en mijn ouders uit een ander land komen mag geen reden voor onderscheid zijn.

Ja, in hokjes denken is soms nodig. Maar de definitie zegt meer over de mensen die hem gebruiken dan over mij. De achterstand is er inderdaad nog steeds. De mens bestaat al zo’n 10 miljoen jaar, maar het actief vrouwenkiesrecht is in Nederland pas in 1919 ingevoerd, daarnaast is de slavernij pas in 1863 afgeschaft en, daarmee gepaard, de Apartheid pas in 1990. Als vrouwen lopen we dus achter de feiten aan en als zwarte vrouw daar dan weer achteraan. Die inhaalslag moet écht nog komen.

Heb je het idee harder te moeten lopen als vrouw met allochtone achtergrond?

Mijn moeder heeft me altijd verteld dat ik harder zal moeten lopen, als vrouw en als zwarte vrouw al helemaal. Ze leerde me om niet afhankelijk te zijn. Mocht mijn relatie stuk lopen, dan ben ik in ieder geval financieel onafhankelijk genoeg om zelf voor mijn kinderen te kunnen zorgen. Gelukkig heb ik het goed getroffen met mijn vriend. Hij is Surinaams, geëmancipeerd… een moderne metroman die mij steunt in mijn doen en laten. We hebben alle taken in huis eerlijk verdeeld.

Waar ben je het meest trots op?

In tegenstelling tot wat men vaak denkt; ik ben geen feministe, maar wel supertrots op mijn sekse! Mannen worden gezien als het sterke geslacht, maar ach wat is ‘sterk’? Ik ben er juist trots op vrouw te zijn. Ik ben trots dat ik ben wie ik ben en dat ik ook kan zijn wie ik kan en wil zijn. Mensen zijn soms geïntimideerd door mij, ze zien me als ‘sterke vrouw’ en voelen zich dan minder sterk. Dat vindt ik jammer, ik wil juist inspireren door te doen wat ik kan doen. Als een ander zich daardoor geïntimideerd voelt, is dat erg vervelend.

Wat is jouw kracht dan?

Een opdrachtgever noemde mij ‘de specialist in de menselijke benadering’. Ik ben graag zakelijk en toch informeel; hard op de inhoud, maar altijd zacht op de relatie. Ik houd van helderheid nee is nee, en ja is ja. Ik houd vast aan mijn principes en uitspraken maar sta ook open voor wat anderen te zeggen hebben. Die openheid, eerlijkheid en directheid – het weten waar ze met mij aan toe zijn waarderen mensen in mij.

Voel je je aangesproken door de benaming ‘Aletta van Nu’?

Helemaal! Een hele eer om hiermee geassocieerd te mogen worden. Aletta (Joods – het woord allochtoon was nog niet eens uitgevonden) was haar tijd ver vooruit. Haar wilskracht, doorzettingsvermogen en ‘brutaliteit’ herken ik wel. Aletta van toen heeft vele deuren geopend. Als ‘Aletta van nu’ mag ik alleen maar hopen positief bij te dragen ten gunste van de positie van de vrouw. Uit de erkenningen die ik laatste tijd steeds vaker krijg, blijkt dat ik op de goede weg ben.

Heb je een rolmodel?

Nee, ik heb niet een specifiek persoon waar ik tegenop kijk. Wel wil ik dat mijn kinderen trots op mij kunnen zijn. Pas stond er een interview met mij in een blad. “Wauw, dat is mama”, was de reactie van mijn zoon. Later wil ik ook een ‘powervrouw’ worden zei mijn dochter. Hun beleving en hun erkenning, daar doe ik het voor.

Is er wel iemand die jou inspireert, vrouw of man?

Oprah Winfrey. Ik las dat zij op jonge leeftijd al wist dat ze geen kinderen meer zou krijgen. Toen ik 21 was kreeg ik de mededeling dat ik wellicht geen kinderen kón krijgen. Ik heb ze uiteindelijk tóch gekregen, een wonder, tot twee keer toe zelfs. Oprah Winfrey zocht naar een manier om toch een belangrijke bijdrage te leveren aan de maatschappij. Van een arme zwarte vrouw is ze een rijke zwarte diva geworden. Een geweldige prestatie! Ik leer mijn kinderen dat niks vanzelfsprekend is. Geloof, hoop, liefde, en heel veel wilskracht en doorzettingsvermogen is al wat nodig is om je dromen te verwezenlijken.

Lees meer over de 'Aletta's van Nu'