Wie is Simin?

Simin Sangian (48 jaar) is moeder van een volwassen dochter, twee volwassen zonen en een pubermeisje. Ze is geboren in Iran, maar woont nu in Nederland. Simin heeft een erg diverse achtergrond. In Iran vocht zij tegen het toen (en nog steeds) heersende regime. Daarna was zij marketingmanager in een echt mannenbedrijf. Nu heeft zij haar eigen organisatie TalenTonen en is ze in haar vrije tijd de eerste vrouwelijke, allochtone scheidsrechter in het meisjesvoetbal.

Waar ligt uw hart, in Iran of in Nederland?

Utrecht. Deze stad voelt voor mij aan als thuis. Mijn plekje. Dit is niet altijd zo geweest. Eind 1984 ben ik Iran ontvlucht. Ik deed mee in het verzet en moest op een geven moment weg. Je moet je voorstellen hoe moeilijk dat is; je wordt gedwongen om je eigen land, je huis, je thuis, je toekomst, alles waar je voor hebt gevochten, te verlaten. In maart 1985 kwam ik in Amsterdam aan. Het was heel raar, heel anders dan steden die ik gewend was. Vanuit Nederland ben ik doorgegaan met het verzet tegen de leiders in Iran. Een jaar later kreeg ik het bericht dat mijn broer was vermoord. Mijn telefoon was afgetapt en zo had de Iraanse regime mijn broer gevonden. Hij was zo jong en zo knap, echt een mooie man. Ik krijg nog steeds tranen in mijn ogen als ik aan hem denk. Vlak daarna ben ik teruggegaan naar Iran en heb mij aangesloten bij het Liberation Army, waar ik een jaar voor heb gevochten. Maar op een gegeven moment besefte ik dat ik geen persoon ben voor geweld en wapens. Soms is het nodig, maar ikzelf kon daar niet met een geweer rondlopen. Het was tijd om terug te gaan naar Nederland.

Terug in Nederland begon ik mensen bewust te maken van het emotionele tumult waar veel vluchtelingen in verkeren. Net als ik, zijn er veel mensen die gedwongen zijn om hun land te verlaten, maar die nooit hun nieuwe land kunnen accepteren. Deze mensen wilde ik helpen om zich ergens thuis te voelen. Maar zelf lukte het maar niet om mij in Nederland thuis te voelen. Dat veranderde toen ik in 2004 een werkreis maakte naar Iran. Mijn familie stamt af van krijgers en zelf ben ik ook een echte vechter. Dus stil blijven als ik onrechtvaardigheid zie, past niet bij mij. Maar deze mentaliteit van mij past niet in Iran. Ik realiseerde me toen dat ik al die jaren een band had aangehouden met een land waar ik mij niet thuis voelde. Toen ik terug kwam in Utrecht wist ik ‘dit is mijn stad en mijn thuis’.

In 2006 heeft u een organisatie opgestart, die sindskort TalenTonen heet. Wat is het doel van deze organisatie?

Het gaat om het bij elkaar brengen van twee culturen en mensen te laten participeren in de maatschappij. Accepteren waar je nu woont en een balans vinden tussen de verschillende culturen. Maar dit geldt ook voor autochtone Nederlanders die zich thuis moeten voelen in Nederland met hun Turkse buurman. Ik heb acht jaar gewerkt als marketingmanager van een elektrobedrijf en ik wilde Oosterse vrouwen graag stimuleren tot ondernemen en helpen hun talenten te ontwikkelen. In Nederland is het zo’n wirwar van regeltjes en wetten in de zakenwereld. Wij kunnen helpen deze warboel wat overzichtelijker te maken. Destijds werkten we nog onder de naam Midden-Oosten Zakenvrouwen. Toenmalig minister Ella Vogelaar kwam het jaar daarop langs en was erg enthousiast over het initiatief, maar vroeg mij waarom ik de naam niet aanpaste als ik meer mensen wilde bereiken. Het draait hier om integratie en posiviteit, zei ze, dus onze naam moest dat ook uitdragen. In januari 2010 zijn wij dan ook TalenTonen gaan heten. TalenTonen en geen Allochtonen. Allochtonen met talent!

Hoe gaat TalenTonen te werk?

TalenTonen is ontstaan uit de behoefte aan communicatie. Hoe benader je mensen? Het is belangrijk mensen met een open houding tegemoet te treden. Als er daarna een gesprek ontstaat, kijk je naar iemands kwaliteiten. TalenTonen ondersteunt mannen en vrouwen van verschillende af komst om hun eigen onderneming te starten, of om gewoon de mogelijkheden te bespreken wat er te doen valt in de maatschappij. Mensen uit hun isolatie halen. Er komen alle soorten mensen langs. Het is wel belangrijk reëel te blijven. Als er iemand langs komt die grootse plannen heeft een groot bedrijf op te zetten, wordt er ook gekeken naar de mogelijkheden van die persoon, persoonlijke capaciteiten, omgeving en dergelijke. Misschien is het niet mogelijk voor deze meneer om een groentewinkel te beginnen, maar liggen zijn kwaliteiten ergens anders. Dat is cruciaal—focussen op de kwaliteiten die in ieder mens zitten. Dat is trouwens ook één van de meest gestelde vragen, ‘Hoe start ik mijn eigen bedrijfje?’

Daarnaast komen er ook erg veel mensen langs die willen weten wie zij zijn. ‘Wie ben ik, wat kan ik?’ Wij houden deze mensen een spiegel voor en laten zien waar hun kracht ligt. Wat hun talenten zijn en we richten ons daarop. Ik heb een mooi, recent voorbeeld. Wij hebben op dit moment een vrouw die een Islamitisch uitvaartcentrum wil starten. We hebben heel lang gepraat over de mogelijkheden, familieomstandigheden en dergelijke. Vanaf half augustus gaat zij stage lopen bij een uitvaartcentrum om te zien hoe alles in zijn werk gaat. Zij is zo gedreven en ze weet wat zij wil. We begeleiden haar intensief bij alle stappen en gaan er ook vanuit dat zij slaagt. Vaak is het al genoeg om met iemand een serieus gesprek te hebben, iemand die reflecteert en met je meedenkt. Dan kom je al een heel eind.

Wat is de boodschap die u altijd heeft meegegeven aan uw kinderen?

Wees jezelf. Ik heb mijn kinderen niet religieus opgevoed. Maar ik ben ook niet fel tegen religie geweest. Ik heb geprobeerd om hen zoveel mogelijk vrij te laten in die keuze. En daar ben ik erg blij mee. Mijn kinderen hebben zelf hun keuzes over goed en kwaad gemaakt. Ik hoefde niet bang te zijn dat zij doorschoten en het verkeerde pad op zouden gaan, omdat daar ook geen behoefte aan is als niks verboden of opgedrongen wordt. Goed voorbeeld: mijn dochter was op de middelbare school bevriend met een meisje dat erg beschermd werd opgevoed. Zij zijn toen samen naar de disco geweest. Toen mijn dochter thuis kwam zei ze: ‘Mama, nee, ik wil nooit meer met haar uitgaan. Ze doet alleen maar rare dingen.’ Haar vriendin kende geen grenzen. Ik ben erg trots op mijn kinderen. Mijn dochter is een zelfstandige mooie vrouw geworden en mijn zoons respectvolle mannen. Zeker naar vrouwen toe!

Respect voor vrouwen vindt u dus belangrijk. Zou u uzelf een feminist noemen?

Nee, absoluut niet. Ik houd ook niet van de term feminist. Ik richt me veel op vrouwen, omdat zij moeders zijn. Zij zijn de hoeksteen van deze samenleving. De vrouwen voeden toekomstige leiders op, dus moet je ook bij hen beginnen. Zoals ik al eerder aangaf, gaat het om vrijheid. Mensen informeren, maar ook vrij laten om een eigen keuze te maken. Je hoort dit vaak, maar het is een kunst om dit ook echt goed te doen. Het helpt om extreem of stiekem gedrag te voorkomen. TalenTonen geeft daarom ook training aan moeders. Om de zoveel tijd komt een groepje vrouwen bij elkaar die praten over hun kinderen en opvoeding en elkaar op die manier steunen.

Waar ziet u uzelf over vijf jaar?

Internationaal. Het is de bedoeling dat TalenTonen over vijf jaar een adviesinstituut wordt voor de overheid en grote en kleine organisaties die met vraagstukken zitten over de ontwikkeling van de huidige samenleving. De samenleving is heel divers, maar met communicatie en begrip kom je ver. Angst voor het onbekende moet veranderd worden naar nieuwsgierigheid naar het onbekende.

www.talentonen.nl